English
As a rule, political economists of the present day do not take the trouble to study the history of money; it is much easier to imagine it and deduce the principles of this imaginary knowledge Alaxander del Mar, A History of monetary systems (1901)

Euro

Προσφάτως υπέπεσε στην αντίληψή μου άρθρο-γνώμη του κ. Γιάννη Κουζηνού σχετικά με την πληθωριστική κρίση της Βενεζουέλας, και την οποία ο συγγραφέας χρησιμοποίησε ως επιχείρημα κατά μιας ενδεχόμενης επιστροφής στην δραχμή. Το άρθρο αυτό μου δίνει την αφορμή να συγκεντρώσω κάποιες σκέψεις επί του ζητήματος και ως εκ τούτου είμαι ευγνώμων στον συγγραφέα.

Με την επιλεκτική «ερμηνεία» των κριτηρίων σύγκλισης, το έλλειμμα έγινε το κριτήριο που θα καθόριζε αν η ΟΝΕ θα προχωρούσε και το ποια κράτη θα συμμετείχαν σε αυτήν. Πώς διαχειρίσθηκαν αυτόν τον δημοσιονομικό δείκτη τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ;

Για να γίνει η ΟΝΕ πραγματικότητα έπρεπε να γίνουν μια σειρά «ερμηνειών» της Συνθήκης του Μάαστριχτ σε ό,τι αφορούσε τα λεγόμενα «κριτήρια σύγκλισης». Πόσο νερό έριξαν στο κρασί τους οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, και πώς έγινε κάτι τέτοιο αποδεκτό;

Όταν λαμβάνονταν οι κρίσιμες αποφάσεις για την συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ, η συζήτηση ουσιαστικά δεν έγινε, καθώς τα αντεπιχειρήματα δεν ακούστηκαν. Η κρίση χρέους επιβάλλει την συζήτηση με πιο ισορροπημένο αλλά πολύ πιο βίαιο τρόπο.

Η ΟΝΕ, το κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερο εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στηρίχθηκε με την ίδια ζέση τόσο από τον κόσμο των επιχειρήσεων, όσο και από την Αριστερά, με εντυπωσιακά παρόμοια επιχειρήματα.